บทที่ 268 หรือว่าชื่อเสียงนี้จะโด่งดังเกินไป จนรู้สึกกระดากอาย

หลี่ซื่อหมินมองดูเค่อเอ๋อร์ผู้มีความองอาจไม่แพ้ตนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ แต่พอหวนนึกถึงบทกวีที่ต้องเลื่องลือไปชั่วกาลนานบทนั้น… กลับถูกเจ้าลูกชายของหนิวจิ้นต๋าแย่งไปหน้าตาเฉย ในใจเขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาครามครัน

บทกวีดีๆ เช่นนี้ เหตุใดจึงไม่มอบให้คนตระกูลหลี่ของเรากัน?

“หนิวเหว่ยถัว… ใช่แล้ว หนิวจิ้นต๋ามีลูกชายเพียงคนเดียวคนนี้ ข้าเคยเห็นเจ้าเด็กนี่เมื่อตอนยังเล็ก ท่าทางก็องอาจดั่งทหารกล้าแล้ว”