บทที่ 2707 หากช่วยพวกเราพ้นคุกได้ ต่อให้ต้องกินเสาสักต้นจะเป็นไรไป

“เฮ้อ… ตั้งหลายวันเข้าไปแล้ว วันคืนเช่นนี้ เมื่อไหร่จะสิ้นสุดลงเสียที”

ขุนนางผู้หนึ่งยกนิ้วขึ้นเกาเส้นผมที่ยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงไม่ต่างจากขอทาน

สายตาเหม่อลอยทอดมองไปยังช่องหน้าต่างบานแคบของห้องขัง ซึ่งกว้างพอแค่ให้ยัดศีรษะออกไปได้เท่านั้น แสงสว่างที่ส่องลอดเข้ามาทาบลงบนผนัง นับเป็นแหล่งกำเนิดแสงอันหาได้ยากยิ่งในยามกลางวัน