บทที่ 2799 เอ้อร์หลางผู้มีใจคอไม่ได้กว้างไปกว่าลูกเขยชู่ปี้สักเท่าไร

ท่านหญิงเจี่ยเห็นฉินหวยเต้าก้าวออกจากห้องไปแล้ว จึงหันกลับมาบ่นพึมพำกับฉินฉยงเสียงเบา

“ท่านพี่ เจ้าใหญ่ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เหตุใดยังต้องเข้มงวดปานนั้นด้วยเล่า

ข้ายังจำได้ว่ายามเจ้าใหญ่ยังเด็ก แม้แต่วาจาหนักสักคำ ท่านยังตัดใจดุด่าเขาไม่ลงเลยแท้ๆ”