บทที่ 280 ไท่ซ่างหวงพระวรกายอ่อนแอขี้โรค โดยเฉพาะแผลร้อนในในปากที่มักกำเริบอยู่บ่อยครั้ง

เฉิงชู่ปี้ยกนิ้วขึ้นชี้จมูกตัวเอง "ถึงขั้นต้องถวายฎีกาเอาผิดข้าที่เป็นแค่ขุนนางกระจอกๆ ทำตัวเงียบๆ เจียมเนื้อเจียมตัว เป็นคนซื่อตรงคนหนึ่งเนี่ยนะ?"

พรืด… จ้าวคุนที่ยืนอยู่ข้างๆ พลันสะบัดหน้าขวับด้วยความตกใจ ทว่าเพราะขยับแรงเกินไป หัวเลยมีเสียงดังกร๊อบเบาๆ

จ้าวคุนสูดปากซี้ด เชี่ยแล้ว… เหมือนคอจะเคล็ดว่ะ…