บทที่ 2861 ผู้เฒ่าอนุญาตให้เจ้าไล่ล่าเศษเดนแคว้นวา จำไว้ว่าพอเหมาะพอควรก็พอ

ยามอาทิตย์อัสดงสาดแสงแดงฉานดั่งโลหิต เหนือผืนทะเลอันกว้างใหญ่ เปลวเพลิงยังคงลุกโชนลามเลียไปทั่วบริเวณนับสิบลี้

บนผิวน้ำเกลื่อนกลาดไปด้วยเศษไม้กระดานและเสากระโดงเรือที่หักพัง รวมถึงเรือรบพังยับเยินที่กำลังลุกไหม้และดิ้นรนก่อนจะจมลงสู่ก้นทะเลอย่างช้าๆ

มีคนกระโดดลงน้ำเป็นระยะเพื่อหนีเปลวไฟที่โหมกระหน่ำขึ้นเรื่อยๆ บ้างก็กระโจนลงมาเพื่อเอาชีวิตรอดจากเรือรบที่กำลังดิ่งลงสู่ก้นทะเลอย่างรวดเร็ว