บทที่ 2890 หลานชู่ปี้อย่าได้กล่าววาจาเช่นนั้นเลย ต่อให้ลูกชายของข้าต้องห่อศพด้วยหนังม้าก็ตาม

“พี่ชู่ปี้… นี่มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”

เฉิงชู่ปี้ที่ยืนอยู่ด้านหลังมองไปยังหลี่ซือเหวิน ผู้ซึ่งถูกพันรอบตัวจนกลายเป็นบ๊ะจ่างห่อศพ นั่งอยู่บนเปลหามที่วางบนดาดฟ้าเรือ

สีหน้าของหลี่ซือเหวินดำทะมึนขณะสำรวจผ้าพันแผลบนหน้าอกและแขนขวาของตนเอง เพียงแค่ดูสภาพภายนอก ก็คงไม่มีใครเชื่อว่าเขาไม่ได้สาหัสถึงขั้นหน้าอกและท้องพัง แขนหักสองท่อน