บทที่ 290 ข้าเฉิงชู่ปี้ อย่างไรเสียก็เป็นสุภาพชนผู้เปี่ยมด้วยบุ๋นและบู๊นะ

ใบหน้าของหนิงจงเผือดสีลงจนขาวซีดราวกับเกล็ดหิมะ ขาวจนน่าเวทนา

“รองผู้บังคับการเฉิง ท่านเฉิงผู้ยิ่งใหญ่ ผู้น้อยไม่ได้ไปล่วงเกินท่านเลยนะขอรับ! มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันได้หรือไม่?”

“ชู่! เบาเสียงหน่อย อย่าให้องค์ชายรัชทายาทได้ยิน พวกเจ้ามองอะไรกัน ถอยไปอยู่ข้างๆ นู่น!”