บทที่ 2912 โชคดีที่คิมยูซินนำทหารที่เหลือรอดกลับมา มิเช่นนั้น…

เฉิงชู่ปี้แบมือทั้งสองข้างอย่างไม่ยี่หระ "ข้าไม่ใช่คนเติงโจว จะไปรู้ได้อย่างไร"

หลี่เค่อเกือบหลุดขำพรวด ได้แต่ส่ายหัวอย่างระอาปนขำแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่บนตั่งอย่างหมดแรง

"แล้วต่อไปพี่ชู่ปี้คิดจะทำอย่างไรกันแน่ พวกเราก็เป็นพี่เป็นน้องกันมานานขนาดนี้ พี่ชู่ปี้ต้องพูดความจริงกับข้าบ้างสิ"