บทที่ 2920 บนทวีปอินซาง ยึดคติไหนๆ ก็มาถึงแล้ว

“พี่ใหญ่ พวกเราขึ้นฝั่งกันมากี่รอบแล้ว ยังไม่เจอร่องรอยคนบนทวีปนี้เลย ไฉนไม่บุกเข้าไปให้ลึกกว่านี้อีกสักหน่อยเล่า?”

อู๋ถุนหู่ปาดเหงื่อบนหน้าผาก กวาดตามองป่าดงดิบที่บดบังแสงตะวันจนมืดครึ้ม

เขาเอ่ยถามหลี่เต๋อเจี่ยงด้วยสีหน้าเหนื่อยใจเต็มกลืน ขณะที่อีกฝ่ายกำลังหันซ้ายแลขวาอย่างพินิจพิเคราะห์ ลูบคลำต้นไม้ ก้มดูใบหญ้า แถมยังเด็ดผลไม้ป่าไม่ทราบชื่อมาพิจารณาดูเป็นระยะๆ