บทที่ 2942 ข้านี่แหละที่สวมรอยขนเสบียงมาบุกตีเมืองยึดค่าย

เฉิงชู่ปี้เองก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่า หลังจากตนยิงปืนใหญ่ไปเพียงสองสามนัด ไม่เพียงแต่ทหารโคกูรยอในเมืองจะไม่กล้าฝ่าดงกระสุนพุ่งมาทางนี้

กระทั่งพวกทหารโคกูรยอที่รักษาการณ์อยู่บนกำแพงเมือง ก็ยังพากันแตกตื่นล่าถอยไปตามแนวกำแพงสองฟากฝั่งราวกับน้ำป่าไหลหลาก ดั่งฝูงหมาจรจัดที่ตกใจเตลิดหนี

เวลานี้ พลธนูโคกูรยอกว่าสองพันนายที่อยู่นอกเมือง ทิ้งศพสหายร่วมศึกที่ไม่รู้เป็นหรือตายหลายร้อยคนไว้เบื้องหลัง แล้วพากันโกยแน่บหนีเตลิดไปไกลอย่างบ้าคลั่ง