บทที่ 3041 ข้าเฉิงผู้นี้มองดูหลานชายที่ยังไม่ครบเดือนของเจ้าแล้ว มีแววยอดขุนพลแท้ๆ

โคกวงโต่วทอดสายตามองตัวอักษรสีดำบนแผ่นกระดาษขาวของประกาศแผ่นนั้น พลางมองตราประทับสีชาดสดใสที่ประทับอยู่ด้านล่าง

สิ่งนี้ทำให้เขาไม่อาจสะกดกลั้นรอยยิ้มจนแทบจะบิดเบี้ยวเอาไว้ได้ วิชาความรู้ที่ตนร่ำเรียนมาทั้งชีวิต ในที่สุดก็มีหนทางได้รับใช้บ้านเมืองแล้ว

ผืนแผ่นดินสามพันลี้ของโคกูรยอมันจะไปมีค่าอะไร จะมารองรับคนที่มีความสามารถระดับกุมอำนาจทั้งบุ๋นและบู๊ในการปกครองแผ่นดินอย่างตนได้อย่างไร