บทที่ 3056 ใต้สามสำนักแต่ไหนแต่ไรมามีเพียงหกกรมเท่านั้น

คุณชายสามเฉิงมองดูอัครเสนาบดีหม่าโจวที่ทำสีหน้าพิลึกพิลั่น หนังตากระตุกยิกๆ แต่ก็ยังคงร่ายยาวไม่หยุดด้วยสีหน้ามึนงงเป็นไก่ตาแตก

พอเหลือบหางตาไป ก็เห็นท่านมหาเสนาบดีฟางที่เพิ่งจะหิ้วคอลูกชายแท้ๆ ถอยไปยืนข้างๆ สีหน้าของตาเฒ่าผู้นี้ดูมีเลศนัยอย่างเห็นได้ชัด และพอเห็นสายตาที่ตนมองไป…

เขากลับลูบเคราพยักหน้าให้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้านั่น ชัดเจนเลยว่าเหมือนกำลังบอกว่า ‘ข้ารู้อยู่แล้ว แต่ไม่บอกเจ้าหรอก’