บทที่ 315 องค์หญิง โค่วซินเชียนเหยียนเล่มนั้นช่วยท่านได้มากเลยใช่ไหม

เฉิงเลี่ยงถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์ "อย่าได้พูดจาเพ้อเจ้อเชียว! การที่คุณชายยอมถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้พวกเรา ถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ของพวกเราพี่น้องแล้ว"

เฉิงกวงรีบหัวเราะแหะๆ พลางประสานมือคำนับเฉิงชู่ปี้ที่กำลังปรายตามองมาด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณชาย บ่าวแค่ปากพล่อยไปเองขอรับ ในใจของบ่าวนั้นซาบซึ้งในบุญคุณของคุณชายจริงๆ นะขอรับ"

"หากข้าไม่รู้ว่าเจ้าแค่ชอบบ่นเรื่อยเปื่อย จะยังเก็บเจ้าไว้ข้างกายหรือ" เฉิงชู่ปี้ส่งเสียงหึในลำคอ ก่อนจะก้มหน้าขีดเขียนบันทึกของตนต่อไป