บทที่ 322 ทั่วทั้งร่างล้วนแผ่ซ่านด้วยคำคำเดียว หยาบ!

“ไอ้บัดซบที่ไหนกัน ช่างหยาบคายสิ้นดี ไม่รู้จักซาบซึ้งกับบรรยากาศฤดูใบไม้ร่วงเอาเสียเลย!”

บัณฑิตเจ้าสำราญผู้ไว้หนวดยาวถึงหน้าท้องคนหนึ่งกำลังเค้นบทกวีออกมาในหัว ทว่าทันใดนั้นความคิดก็พลันมลายหายไปกับสายฝนจนสิ้น

เขาบังเกิดโทสะขึ้นมาทันควัน จึงปั้นสีหน้าเคร่งขรึมตามมาดของผู้มีการศึกษา แค่นเสียงฮึดฮัดอย่างไว้ท่าแล้วชะโงกหน้าลงไปมอง