บทที่ 324 อย่างไรเสียบรรพบุรุษตระกูลเฉิงของข้าก็ล้วนเป็นบัณฑิตผู้สืบทอดวิชาความรู้

หลี่จิ้งแม้จะล่วงเข้าสู่วัยหกสิบ ผมเผ้าขาวโพลน ทว่าแผ่นหลังยังคงเหยียดตรงดั่งทวนปักพื้น ครั้นได้ยินเสียงเอะอะอื้ออึงจากเหล่าแม่ทัพนายกองทั้งที่มีชื่อเสียงและไร้ชื่อเสียงแห่งต้าถังด้านหลัง เขาก็ขมวดคิ้วแน่นพลางหันกลับไปมอง

ทันใดนั้น สีหน้าที่เคยสุขุมนิ่งสงบก็พลันแข็งค้าง สองตาอันเฉียบแหลมเบิกกว้างปานกระดิ่งทองแดง ฉายแววงุนงงสับสนอย่างถึงที่สุด

แม่ทัพใหญ่โหวข้างกาย ผู้มักจะใช้รูจมูกมองคนและวางมาดดั่งอยู่เหนือโลกีย์ ก็หันขวับไปมองโดยมิได้นัดหมายเช่นกัน