บทที่ 329 ในเมื่อลูกสาวยินดี ต่อให้หลี่ซื่อหมินไม่ยินดีเพียงใดก็จำต้องยินดี

“เฮ้อ…” หลี่ซื่อหมินถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย พลางนวดหว่างคิ้วที่ตึงเปรี๊ยะ

พอกวาดตามองฎีกาแต่ละฉบับบนโต๊ะ ก็อดหงุดหงิดรำคาญใจไม่ได้จนปัดพวกมันทิ้งไปด้านข้างทีเดียว

ปล่อยให้กระจัดกระจายหล่นลงพื้น โดยไม่คิดจะเหลือบมองอีกแม้แต่แวบเดียว