บทที่ 371 เจิ้นรู้ว่าหลี่ชิงเลี้ยงสุนัขพันธุ์ดีไว้ไม่น้อย จึงตั้งใจมาดูเสียหน่อย

หลี่ชี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับทำหน้าเหม็นเบื่อเต็มทน “ตัวใหญ่แต่โครงจะมีประโยชน์อันใด สุนัขล่าเนื้อเขาเน้นความปราดเปรียว ความปราดเปรียวน่ะเข้าใจหรือไม่”

หลี่ซือเหวินไม่สบอารมณ์ที่มีคนมาดูถูกสุนัขของตน หน้าดำหน้าแดงเถียงกลับทันควัน

“พวกมันไม่ปราดเปรียวตรงไหน ตอนเลี้ยงอยู่ที่บ้าน วิ่งไล่งับหางตัวเองเนี่ย ท่วงท่าวิชาตัวเบาเร็วยังกับผีพุ่งไต้…”