บทที่ 393 ฮองเฮาทรงสายตาแหลมคมยิ่งนัก สิ่งนี้มิใช่หยกจริงๆ แต่เป็นของใช้ประจำวันแบบใหม่

จั่งซุนชงยืนอยู่หน้าประตูจวนจ้าวกั๋วกง มองดูเฉิงชู่ปี้ที่ควบม้าจากไปพร้อมกับหลี่เค่อ

สีหน้าของเขาซับซ้อนอย่างยิ่ง พ่อบ้านลุงกู้ที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเสียงเบาว่า "เขาเก็บเงินอีแปะไปเพียงแค่นั้น จะกลายเป็นว่า…"

"แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า? หรือจะให้ข้าบีบบังคับให้เขารับเงินแท่งสิบตำลึงนั่นไว้หรือไร?" จั่งซุนชงนวดขมับด้วยความปวดหัว