บทที่ 397 หมูตัวผู้พวกนี้ก็กลายเป็นแต๋วแตก เรียบร้อยอ่อนหวานไม่ตีกันอีกเลย

ไม่นานนัก หลี่ซื่อหมินก็มองเห็นเพิงหลังใหญ่ที่สร้างไว้ในลานบ้าน กลิ่นเฉพาะตัวที่โชยมาจากเพิงเลี้ยงสัตว์ทำให้เขาอดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้

ทว่าเขายังคงก้าวเท้ายาวๆ ตรงเข้าไปจนถึงหน้าเพิง และได้เห็นคอกแคบๆ ที่กั้นแบ่งไว้ใต้เพิงนั้น

ในแต่ละช่อง ล้วนมีหมูดำรูปร่างอ้วนท้วนล่ำสันนอนอยู่สี่ห้าตัว ทว่ายามนี้ พวกมันต่างนอนเอื่อยเฉื่อยหมดเรี่ยวแรงอยู่ในคอก