บทที่ 400 รุมโจมตีตระกูลเฉิงผู้มีกฎบ้านเข้มงวดงั้นรึ

เฉิงชู่ปี้หัวเราะหึๆ ก่อนจะโยนไส้ใหญ่ทอดกรอบชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวดังกริ๊บ กรอบสะท้านฟันแถมยังหอมฟุ้ง เจ้าสิ่งนี้ไม่ว่าจะโรยผงเครื่องเทศบาร์บีคิว หรือจะจิ้มกับซอสบ๊วย กินแล้วก็เอร็ดอร่อยเหลือล้น เหมาะกับการแกล้มเหล้าเป็นที่สุด

พอดื่มซานเล่อเจียงลงคอไปอีกจอก เฉิงชู่ปี้ถึงได้หันไปยิ้มร่าพลางเอ่ยกับหลี่เค่อที่กำลังจ้องมองตนตาละห้อย

“บ้านเจ้าน่ะไม่ได้เลี้ยงหมูเสียหน่อย เรียนวิชาพวกนี้ไปจะได้ประโยชน์อะไร เนื้อหมูกับเนื้อวัวเนื้อแกะมันไม่เหมือนกัน วิธีการปรุงก็ต่างกันนะน้องชาย…”