บทที่ 412 เฉิงชู่ปี้ผู้ไม่ยินดีเป็นพาหนะสาธารณะ

พอเดินพ้นตำหนักบูรพา ก็เห็นไอ้สองตัวนั้นจนได้ แหม… วันนี้รู้จักละอายแก่ใจขึ้นมาแล้วหรือไร ถึงไม่ยอมนั่งยองๆ ยิ้มแสยะแคะซอกเล็บเท้าอย่างที่เคย

เฉิงชู่ปี้เดินยิ้มกริ่มเข้าไปหา สองพี่น้องเฉิงจี๋กับเฉิงลี่รีบลุกขึ้นยืนพลางจูงม้าศึกของคุณชายสามเข้ามาให้

หลังจากรับบังเหียนม้ามาแล้ว เฉิงชู่ปี้ก็กวาดตามองสองพี่น้อง สายตาคู่นั้นทั้งทอดถอนใจ ทั้งปลาบปลื้มใจ แต่ก็แฝงแววรังเกียจอยู่หน่อยๆ