บทที่ 460 นอกจากเจิ้นแล้ว ใครกล้าให้แค่สิบก้วน เขาคงต้องเปิดศึกวางมวยกับคนผู้นั้นแน่

เมื่อกวาดสายตามองของรักของหวงจนเต็มหีบ ฮองเฮาจั่งซุนก็รู้สึกเปี่ยมสุขราวกับได้ครอบครองโลกทั้งใบ

"ท่านพี่ ท่านดีต่อข้าเหลือเกิน" ฮองเฮาจั่งซุนซบลงในอ้อมอกของสามี พลางกระซิบรำพันด้วยความสุข

ทว่าสายตายังคงไม่ยอมละไปจากหีบไม้นั้น "มีมากถึงเพียงนี้ หม่อมฉันคนเดียวจะใช้หมดได้อย่างไร แต่จะให้ยกให้ผู้อื่น หม่อมฉันก็ทำใจไม่ลงจริงๆ…"