บทที่ 462 วันนี้ข้าได้รับของขวัญชิ้นหนึ่ง… ที่ความจริงแล้วมิควรรับไว้เลย

ล่วงเข้าสู่ยามพลบค่ำ ในที่สุดเจวี๋ยปู้หลางจงเหยียนลี่เปิ่นก็กลับมาถึงจวน

พอยกเท้าก้าวเข้าธรณีประตู เงยหน้าขึ้นก็เห็นฮูหยินสกุลเวิน ภรรยาของตน กำลังยืนทอดสายตามองมาทางประตูใหญ่อยู่หน้าห้องโถงด้วยท่วงท่างดงาม

เมื่อเห็นเขา นางก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อย ทำเอาเหยียนลี่เปิ่นคลี่ยิ้มอย่างเบิกบานใจตามไปด้วย สองเท้าจึงเร่งสาวก้าวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว