บทที่ 487 ทำเอากระหม่อมตกใจนึกว่าตัวเองไปทำเรื่องชั่วช้าสามานย์อะไรเข้า

กลับถึงห้องก็นอนเอกเขนกอย่างสบายอารมณ์ หลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกทีก็ถึงเวลาเที่ยงวันเสียแล้ว

เฉิงชู่ปี้จัดมื้อเที่ยงกินดื่มกับเฉิงฟาและเฉิงต๋าในห้องจนอิ่มหนำสำราญ จากนั้นก็เช็ดปากพลางเริ่มครุ่นคิดว่า วันเวลาอันแสนจืดชืดในพระราชวังน้ำพุร้อนแห่งเขาหลีซานนี้จะผ่านไปอย่างไรดี

ต้องอยู่นานหลายเดือน จะมามัวกินๆ นอนๆ รอวันตายไม่ได้เด็ดขาด นี่ไม่ใช่วิถีการทำงานอันขยันขันแข็งของบุคลากรทางการแพทย์ผู้ทุ่มเทเลยสักนิด