บทที่ 552 พูดอย่างกับว่าตาแก่หนิวอย่างเขาไม่อยากเจอลูกชายงั้นแหละ…

เขาคลายมือที่กำบังเหียนแน่นลงโดยไม่รู้ตัว ม้าศึกใต้ร่างก้าวเหยาะๆ ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มุ่งหน้าไปรับหนิวเหว่ยถัวที่กำลังควบตะบึงเข้ามา

หนิวเหว่ยถัวควบม้าพุ่งทะยานมาจนเหลือระยะห่างจากหนิวจิ้นต๋าเพียงสิบกว่าก้าว ก่อนจะพลิกตัวกระโดดลงจากหลังม้า สาวเท้าพรวดๆ เข้าไปไม่กี่ก้าวแล้วคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ

"ท่านพ่อ!" เสียงตะโกนอู้อี้ปนแหบพร่าดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา