บทที่ 560 ไท่ซ่างหวงเฝ้ารอที่จะสั่งสอนเด็กน้อยบอบบางอย่างข้ามานานแล้ว

นิ้วมือของหลี่ซื่อหมินเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ ต๊อกต๊อก ต๊อกต๊อก…

เคาะซ้ำไปซ้ำมาเช่นนั้น ศีรษะก็โคลงเคลงไปมาเบาๆ ถึงขั้นท่องออกมาคำสองคำเป็นระยะ

จากตอนแรกที่รู้สึกเพียงแค่ว่าคล้องจองลื่นหูราวกับเพลงกล่อมเด็ก แต่พออ่านจนจบ สีหน้าของหลี่ซื่อหมินก็เคร่งขรึมขึ้นมาก