บทที่ 592 นี่ต้องเป็นผลงานของปราชญ์ผู้ทรงภูมิความรู้ท่านใดเป็นแน่

ทันทีที่ถ้อยคำจาก《ซานจื้อจิง》ซึ่งเน้นสามคำต่อหนึ่งวรรคดังออกมา สีหน้าของขุนนางแซ่อวี๋ก็เปลี่ยนไปทันที

เขามองดูอวี๋ซานหลางที่กำลังโคลงศีรษะท่องบทเรียนด้วยความตกตะลึง บทความนี้ฟังดูคล้ายเพลงกล่อมเด็กและเพลงร้องเล่นทั่วไป

ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยคติสอนใจและหลักปรัชญาลึกซึ้ง อีกทั้งยังมีเรื่องราวในอดีตสอดแทรกอยู่อย่างแยบคาย