บทที่ 594 จะจัดการเจ้าสองตัวที่ทำให้ข้าเสียทรัพย์อย่างไรดี

สีหน้าของหลี่ซื่อหมินดูสุขุมนุ่มลึกราวกับโล่งอก ทว่ามือใต้แขนเสื้อกลับกำลังหยิกต้นขาตัวเองแน่น

โดยเฉพาะเมื่อเห็นขงอิ่งต๋ายืนทำหน้าเคร่งขรึมจริงจัง พ่นน้ำลายฝอยๆ พูดจาโน้มน้าวให้เขารับคนมีความสามารถเข้ามารับใช้ชาติบ้านเมือง

ไม่รู้ว่าหากใต้เท้าขงผู้มีความรู้ท่วมหัวแต่ใจแคบผู้นี้รู้เข้าว่า ผู้ประพันธ์ 《ซานจื้อจิง》 คือเจ้าสามตระกูลเฉิงที่เขาเกลียดเข้าไส้… หลี่ซื่อหมินจินตนาการภาพออกเลยทีเดียว ผู้อาวุโสขงท่านนี้คงทั้งอับอายทั้งโมโหจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ ดีไม่ดีอาจจะตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่แน่ๆ ฮึๆ…