บทที่ 598 ข้าติดเงินเจ้า ข้ายอมรับ แต่คิดจะให้ข้าคืนน่ะรึ เหอะๆ

ฮองเฮาจั่งซุนมองดูบุตรสาวสุดที่รักที่มีหน้าตาเหมือนกับตนในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน ดวงตาสีดำขลับคู่สวยคู่นั้นกะพริบปริบๆ อย่างไร้เดียงสา

ผ่านไปครู่ใหญ่พระนางก็ยังพูดไม่ออก ในใจพลันบังเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา หากแม่หนูคนนี้โตขึ้นมา จะร้ายกาจขนาดไหนกันเชียว?

ตัวนางเองกว่าจะคิดอ่านได้ระดับนี้ ก็น่าจะต้องอายุสิบกว่าขวบเข้าไปแล้ว ทว่าเจ้าตัวเล็กนี่… หรือจะเป็นอย่างที่เฉิงชู่ปี้พูดไว้กันนะ?