บทที่ 600 ต้องขอบคุณคุณชายสามเฉิงผู้มีหัตถ์เทวะขจัดโรคท่านนั้นจริงๆ

อวี๋เยี่ยเอ๋อร์ที่จูงมือเติ้งซื่อเดินเล่นอยู่ในสวนได้ยินเสียงทักทายคุ้นหู พอหันไปมองก็เห็นสหายสนิทอยู่ที่นั่นจริงๆ

นางเอื้อมมือไปแตะข้างเอวตามสัญชาตญาณ อดไม่ได้ที่จะนึกกังวล ได้แต่ฝืนยิ้มส่งไปทางนั้น ยังไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไปหา

"ไปเถอะเยี่ยเอ๋อร์ ไปทักทายสหายของเจ้าเสีย ประเดี๋ยวหากมีเรื่องอันใด แม่จะเดินมาเรียกเจ้าเอง"