บทที่ 615 ถือเป็นการชดเชยที่ข้าละเลยเฉิงเฉียนมาตลอดหลายปีนี้ก็แล้วกัน

พอนึกถึงโรคพิลึกกึกกือในที่ลับของเว่ยอ๋องหลี่ไท่ที่ใครได้ยินเป็นต้องหน้าแดง กับสารพัดวิธีรักษาชวนหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง ข่าวลือเสียหายที่เคยโจมตีองค์ชายรัชทายาทก็พลอยถูกกลบจนมิด แถมยังฮือฮายิ่งกว่าเก่าเสียอีก

เท่ากับเป็นการดึงให้รัชทายาทกับเว่ยอ๋องหลี่ไท่กลับมายืนอยู่บนเส้นเดียวกัน อู่เม่ยเหนียงอดนึกถึงภาพที่คุณชายสามเฉิงทำท่ากระมิดกระเมี้ยนยอมรับต่อหน้านางไม่ได้ ว่าเรื่องนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาอยู่สักกระจิริดหนึ่ง

อู่เม่ยเหนียงยังจำได้ดีว่า เว่ยอ๋องหลี่ไท่ผู้มีใบหน้าอวบกลมใบหูใหญ่โตผู้นั้น ถึงกับต้องเข้าวังมาร้องห่มร้องไห้เพราะทนเสียงซุบซิบนินทาแสบแก้วหูเหล่านั้นไม่ไหว