บทที่ 637 เขาก็แค่เห็นใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีเลศนัยผิดปกติของฝ่าบาท

จังหวะนั้น จั่งซุนอู๋จี้ก็ก้าวออกมาบ้างพลางเอ่ยเนิบนาบ

“ฝ่าบาท กระหม่อมก็เห็นว่าผู้แต่ง 'ซานจื้อจิง' ผู้นั้นทำตัวลับๆ ล่อๆ จุดประสงค์ไม่แน่ชัด สมควรแก่การสืบสวนอย่างจริงจังพ่ะย่ะค่ะ”

“พวกเจ้านี่… อยากรู้กันขนาดนั้นเชียวรึว่าใครเป็นคนแต่ง 'ซานจื้อจิง'?” หลี่ซื่อหมินค่อยๆ นั่งลงหลังโต๊ะทรงงาน