บทที่ 672 ลิ้มลองงานเลี้ยงในจวนสกุลเฉิงอันเลื่องชื่อทั่วย่านฉางอานให้หนำใจ

เฉิงชู่ปี้มองดูพี่รองผู้มีนิสัยตรงไปตรงมาจนทื่อมะลื่อผู้นี้ด้วยความมึนงง รู้สึกจับต้นชนปลายไม่ถูก

พลันเห็นพี่รองชี้นิ้วใหญ่โตออกไป “นี่มันได้เวลาอาหารแล้วนะ จะเอาน้ำชามาเลี้ยงแขกได้อย่างไรกัน ช่างไม่เข้าท่าเอาเสียเลย”

“พวกท่านทั้งสี่นั่งลงก่อนเถิด ข้าจะไปสั่งให้ห้องครัวยกเหล้ากับข้าวขึ้นมา ตระกูลเฉิงของพวกเราจะละเลยแขกไม่ได้เป็นอันขาด”