บทที่ 682 ล่วงเกินคนผู้นี้เข้าแล้ว เฮ้อ… พวกเราสี่คนคงจะ…

“เฉิงชู่ปี้ ไอ้เด็กเวร เจ้าคอยดูเถอะ อย่าให้ข้าจับหางเจ้าได้เชียว ไม่อย่างนั้นได้เจอดีแน่!”

จั่งซุนอู๋จี้ตบฝ่ามือลงบนโต๊ะทำงานด้วยความเดือดดาลอีกครา แรงสะเทือนทำให้ขนมเปี๊ยะน้ำมันหมูชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ในจานกระเด็นร่วงลงไปบนพื้น

จั่งซุนอู๋จี้โมโหจนแทบอยากจะเตะขนมเปี๊ยะชิ้นนี้ให้กระเด็นไปไกลๆ พลางจ้องมองมันเขม็งอยู่นานสองนาน