บทที่ 729 สามก๊ก รึ ตาแก่อย่างข้าไฉนไม่เคยได้ยินมาก่อน

เฉิงชู่ปี้เห็นภาพนั้นแล้วแทบจะหลุดขำออกมา โชคดีที่คนจิตใจดีมีเมตตาอย่างเขายังยอมกระโดดลงจากหลังม้าแต่โดยดี

"เอาเถอะ พี่เต๋อเจี่ยงอย่าไปทำให้พวกเขาลำบากใจเลย หากมีเรื่องจะคุยกับข้า พวกเราก็…"

"พวกเราเดินย้อนกลับไป ให้พวกเขายืนรออยู่ตรงนี้ก็พอ เช่นนี้พวกเขาก็ไม่ได้ยินว่าเราคุยอะไรกัน ทั้งยังวางใจได้ด้วย"