บทที่ 783 นี่เจ้าไปปล้นห้องวาดภาพของท่านนายช่างใหญ่เหยียนมารึ มีใครเห็นเข้าหรือไม่

เฉิงชู่ปี้หน้าดำทะมึน ถลึงตาใส่หลี่เค่อที่กำลังพล่ามไม่หยุด กลืนน้ำลายตัวเองจนอ้วนพีบ้าบออะไรกัน ข้าไม่ได้เหมือนน้องชายหุ่นมิชลินของเจ้าเสียหน่อย

แต่ปัญหาคือพอนึกถึงเป้าหมายที่ต้องยอมตัดใจยกของให้คนอื่น เฉิงชู่ปี้ก็ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระทืบเท้า

"ช่างเถอะๆ เฮ้อ…"