บทที่ 790 อักษรตัวเป้งผ่าลงมาราวสายฟ้าฟาด บรรลัยแล้ว

เฉิงชู่ปี้เพิ่งก้าวเท้าเข้าไปในตำหนักกานลู่ โดยไม่รู้เลยว่ามีดวงตาดำขลับคู่สวยมองตามแผ่นหลังสูงใหญ่องอาจของตนไปแล้ว

“เสด็จแม่เพคะ หม่อมฉันเห็นแล้ว หม่อมฉันเห็นพี่สามเฉิงแล้วเพคะ…” หลี่หมิงต๋าดึงชายแขนเสื้อพระมารดาพลางชี้นิ้วไปข้างหน้า

ฮองเฮาจั่งซุนส่ายพระพักตร์อย่างจนใจ “เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็เข้าไปดูกัน”