บทที่ 812 ‘ฉางอานเหวินจี๋’ ที่ถูกบีบให้ไปประจบสอพลอรัชทายาท

หลี่ซื่อหมินมองเฉิงชู่ปี้ที่กำลังตาเป็นประกายด้วยสีหน้าถมึงทึง อยากจะถ่มน้ำลายใส่หน้าเจ้าเด็กนี่ให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียจริง

แม่งเอ๊ย คำว่าต้าที่น้อยกว่าไท่เสวียอยู่จุดหนึ่ง นี่มันตรรกะการอธิบายภาษาบ้าบออะไรกัน?

หลี่เฉิงเฉียนที่อยู่ข้างๆ แอบก้มหน้าลงเงียบๆ ไม่กล้าให้พี่ชู่ปี้เห็นว่าตนเองกำลังอ้าปากหัวเราะกว้างแค่ไหน