บทที่ 819 กลอนรับมีให้เลือกไม่กี่อย่าง ลูกยังไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

นิ้วมือหนาใหญ่ราวกับหัวผักกาดของเฉิงเหย่าจินจิ้มลงบนแผ่นกระดาษ จ้องมองตัวอักษรทั้งห้าตัวนั้นตาค้าง 'เยียน สั่ว ฉือ ถัง หลิ่ว'

ลูกตาแทบจะถลนจนเส้นเลือดฝอยขึ้นตา ในที่สุดแม่ทัพใหญ่ผู้ละทิ้งบุ๋นหันมาเอาดีทางบู๊ก็โยนกระดาษแผ่นนั้นทิ้งไปข้างๆ อย่างโล่งอกโล่งใจ

พลางนวดขมับที่เริ่มบวมเป่ง อดไม่ได้ที่จะสบถออกมา "มารดามันเถอะ ให้มาต่อไอ้สิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องที่มนุษย์มนาเขาทำกันเลยสักนิด"