บทที่ 845 ก็พวกเขาน่ะเป็นคนในแวดวงศิลปะสายพิเรนทร์นี่นา

เฉิงชู่ปี้และอ๋องอู๋หลี่เค่อต่างเหลียวหลังไปมองชายวัยกลางคนที่เพิ่งจะขับเกวียนวัวสวนทางพวกเขาไปโดยสัญชาตญาณ

“ทำไมถึงเป็นใบ้ไปแล้วล่ะ?” พ่อบ้านไม่ได้ยินเสียงตอบรับก็บ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเปิดประตูห้องออก

ทันใดนั้น เขาก็พบกับท่านซื่อเฉิงเฉิงผู้สง่างามยืนอยู่ด้านนอก พร้อมด้วยอ๋องอู๋ที่มีใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยก