บทที่ 861 ท่านคือท่านอ๋องผู้อยู่อย่างสุขสบาย มิใช่คนยากไร้ผู้อดมื้อกินมื้อ

เฉิงชู่ปี้หันกลับไปเห็นพ่อค้าหาบเร่ยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก ก็อดรู้สึกเกรงใจไม่ได้

เขาคืนไม้คานลำนั้นใส่มือพ่อค้า พร้อมหยิบเหรียญทองแดงสองอีแปะวางทิ้งไว้พลางกล่าวว่า "เอาเถอะ นี่ถือเป็นค่าทำขวัญที่ทำให้เจ้าตกใจเมื่อครู่"

พ่อค้าหาบเร่ยืนตะลึงมองดูกลุ่มชนชั้นสูงควบม้าจากไป คว้าไม้คานที่ได้กลับคืนมาอย่างงงๆ พลางส่ายหัวอย่างจนปัญญา แล้วออกเดินทางเร่ขายของต่อไป