บทที่ 879 ดีดลูกคิดไปพลาง ฟางเสวียนหลิงก็อดใจคอว้าวุ่นไม่ได้

ส่วนนักศึกษาแผนกดนตรีนั้น แทบทุกคนล้วนเล่นเครื่องดนตรีได้อย่างน้อยหนึ่งถึงสองชิ้น จึงพากันปลีกตัวห่างจากฝูงชน ไปหามุมเงียบสงบเริ่มประชันฝีมือกันอย่างลับๆ โดยอ้างว่าอยากให้แต่ละคนได้แสดงฝีไม้ลายมือกันเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ด้านพวกที่เรียนวาดภาพ ส่วนใหญ่เป็นศิษย์ที่บรรดาอาจารย์สายศิลป์สุดพิลึกพามา จึงต่างรู้ไส้รู้พุงฝีมือของกันและกันเป็นอย่างดี ประกอบกับจำนวนคนไม่มาก จึงพากันจับกลุ่มกระซิบกระซาบแลกเปลี่ยนทัศนะเรื่องการวาดภาพ แน่นอนว่ามีทั้งเรื่องมีสาระและเรื่องไร้สาระปะปนกันไป

ส่วนพวกนักศึกษาที่เรียนสี่คัมภีร์ห้าสารบบนั้นนับว่าครึกโครมที่สุด เพียงเพราะการตีความประโยคในคัมภีร์ไม่ตรงกัน ต่างก็เถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง พ่นน้ำลายใส่กันไม่หยุด ถึงขั้นมีคนถกแขนเสื้อเตรียมจะลงไม้ลงมือเสียด้วยซ้ำ…