บทที่ 882 เจ้าเปิดสำนักศึกษา ข้าเองก็ไม่รู้จะให้อะไรดี งั้นให้หมาไปสองตัวแล้วกัน

“เมื่อคืนใช้แรงไปเยอะหรือไง?” ฟางจวิ้นมองพี่ชู่ปี้ด้วยสีหน้างงเป็นไก่ตาแตก ไม่ค่อยเข้าใจความหมายแฝงของประโยคนี้เท่าไรนัก

เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของเจ้าเด็กซื่อคนนี้ เฉิงชู่ปี้ก็หัวเราะหึๆ ออกมา

“อืม ตอนนี้เจ้ายังไม่เข้าใจน่ะดีแล้ว รอให้เจ้าเข้าใจในวันหน้า เจ้าก็จะเลิกใสซื่อแบบนี้เอง”