บทที่ 887 ท่านพ่อของเจ้าอ่อนโยนมีเมตตาปานนี้ นี่มันไม่เหมือนตัวเขาเอาเสียเลย

ดังนั้น หลี่ซื่อหมินจึงระงับความอยากที่จะเหน็บแนมเอาไว้ ฝืนปั้นรอยยิ้มเอ็นดูให้เจ้าเด็กนี่ก่อนเอ่ย

"เอาละ ไม่ต้องมากพิธี ผลงานของเจ้าในวันนี้ ทำเอาข้าพอใจยิ่งนัก"

"อีกอย่าง เจ้าลูกคิดนั่นของเจ้า ของดีพรรค์นั้น เหตุใดถึงไม่รีบเอาออกมาให้เร็วกว่านี้เล่า"