บทที่ 890 เปิ่นกงหาได้หวั่นเกรง ต่อให้ต้องใช้เวลาหลายสิบปีแล้วจะเป็นไรไป

ทว่าเพียงครู่เดียว เขาก็ข่มใจเอาไว้ พยายามฟังให้แน่ชัดว่าพี่ชู่ปี้จะรับมืออย่างไร

เฉิงชู่ปี้วางตะเกียบลงอย่างไม่สบอารมณ์ พลางย้อนถามอวี๋จื้อหนิง “ท่านจานซื่อยวี่ ท่านเป็นถึงจานซื่อประจำองค์รัชทายาท เทียบได้กับพ่อบ้านใหญ่ของตำหนักบูรพา อีกทั้งยังเป็นผู้ดูแลหลักในตำหนักอีกด้วย”

“ในฐานะแบบอย่างของขุนนางในตำหนักบูรพา ท่าทีเช่นนี้ของท่าน… ท่านได้คิดถึงความรู้สึกขององค์ชายรัชทายาทบ้างหรือไม่?”