บทที่ 932 ไปกระชากคอไอ้นักพรตจมูกวัวที่บังอาจรีดไถเงินตระกูลเฉิงของเรา

ศิษย์เฒ่าผู้นั้นอายุอานามมากเกินไปจริงๆ หากวันดีคืนดีเกิดขาดใจตายคาอารามหย่งหนิงของตนขึ้นมา แล้วคนในครอบครัวตามมาเอาเรื่อง คงมีปัญหาตามมาไม่หวาดไม่ไหว…

นึกไม่ถึงเลยว่า ตอนที่ตนใจอ่อนยอมรับเขาเป็นศิษย์ในคราวนั้น จะลืมนึกถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ไปเสียสนิท

พอนึกถึงตรงนี้ หย่งหนิงเจินเหรินก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำบทสวด “อู๋เลี่ยงโซ่วฝู” ออกมาเบาๆ ถือเป็นการสวดภาวนาให้ศิษย์เฒ่าผู้น่าสงสารคนนั้นไปในตัว