บทที่ 288 ต้นข้าวสารกับวิญญาณอมตะ

“นั่นคือต้นข้าวสาร สิ่งเดียวในแดนยมโลกที่คนเป็นอย่างพวกเรากินได้ ขอแค่เด็ดลงมาต้มให้สุกก็กินได้แล้ว รสชาติใช้ได้เลยล่ะ”

แม้หนิงไฉ่เวยจะเพิ่งเคยมาแดนยมโลกเป็นครั้งแรก แต่เธอค้นคว้าเรื่องนี้มานานและเตรียมตัวมาอย่างดี จึงค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่

“พวกเราไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ในแดนยมโลกนี้นานแค่ไหน อาจจะหลายปี สิบกว่าปี หรือเป็นร้อยปีก็เป็นไปได้ทั้งนั้น เพราะงั้นสิ่งแรกที่ต้องทำคือแก้ปัญหาปากท้อง นอกจากข้าวสารจากต้นนี้แล้ว อย่างอื่นห้ามกินเด็ดขาด พลาดไปนิดเดียววิญญาณอาจแหลกสลายได้เลย”