บทที่ 59 เหล่ามหาเศรษฐีระดับโลกเปิดศึกชิงโสมพันปีสุดเดือด

บนเวที พนักงานทั้งเก้าคนต่างชูโสมพันปีขึ้นสูง หนวดโสมสีขาวสะอาดยาวเฟื้อยทิ้งตัวลงมาเกือบจรดพื้น

หลิวชิงซือตะโกนปลุกเร้าอารมณ์สุดเสียง "โสมพันปีทั้งเก้าต้นนี้ หนักต้นละประมาณเจ็ดชั่ง… เป็นของแท้แน่นอนอย่างไร้ข้อกังขา โสมพันปีมีสรรพคุณชุบชีวิตคนตาย ฟื้นฟูเนื้อเอ็นต่อกระดูกได้ ผู้เฒ่าฟ่านวัยแปดสิบสามปี ร่างกายเคยทรุดโทรม อวัยวะหลายส่วนล้มเหลว นอนหมดสติจนหมอวินิจฉัยว่าอยู่ได้อีกไม่เกินสามวัน แต่พอกินโสมพันปีไปเพียงต้นเดียวก็ฟื้นคืนชีพอย่างน่าอัศจรรย์ หมอบอกว่ายังอยู่ต่อได้อีกกว่ายี่สิบปี!

นี่คือสุดยอดสมบัติล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินราคาได้ และใช่ว่าจะพบเจอกันง่ายๆ เอาละค่ะ ขอเริ่มประมูลโสมพันปีต้นแรก ราคาเริ่มต้นที่หนึ่งร้อยล้านหยวน!"

เธอไม่ได้โกหก ทุกวันนี้ผู้เฒ่าฟ่านสุขภาพแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ

ไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว หมอบอกว่าสภาพร่างกายฟิตเหมือนคนอายุหกสิบต้นๆ เท่านั้น

อย่างนี้ก็เท่ากับว่าเขาจะอยู่ได้อีกกว่ายี่สิบปีจริงๆ ไม่ใช่หรือไง

"สองร้อยล้าน!"

มีคนตะโกนกร้าวอย่างมั่นใจ

นั่นคือตัวแทนจากบริษัทยาแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา

เปิดตัวข่มขวัญทุกคนตั้งแต่แรกด้วยการบวกราคาพรวดเดียวหนึ่งร้อยล้านหยวน

"สามร้อยล้าน!"

มหาเศรษฐีระดับท็อปก็ไม่ยอมน้อยหน้า

แลกกับการยืดอายุขัยไปยี่สิบปี อย่าว่าแต่สามร้อยล้านเลย ต่อให้หนึ่งพันล้านแล้วจะทำไม

ใครที่นั่งอยู่แถวนี้ไม่มีทรัพย์สินระดับแสนล้านกันบ้าง?

"ห้าร้อยล้าน!"

"หกร้อยล้าน!"

"หนึ่งพันล้าน!"

ในที่สุดก็ถูกมหาเศรษฐีเฒ่าผู้บ้าคลั่งคว้าไปครองในราคาสูงลิบลิ่วถึง 1,000 ล้านหยวน

"เชี่ย โสมพันปีมันแพงระยับขนาดนี้เลยเหรอวะ"

จางทงถึงกับอึ้งกิมกี่ ไม่อยากจะเชื่อสายตา

จังหวะนี้เขาถึงกับแอบระแวงว่าตัวเองเคยโดนเหลี่ยมหรือเปล่า

ตอนที่ฟ่านปิงเซียงซื้อโสมพันปีไปคราวก่อน ให้หมอแซ่ซุนคนนั้นประเมินราคา บอกว่ามีค่าแค่ 50 ล้านหยวน

ฟ่านปิงเซียงยอมทุ่มเงินถึงสี่เท่าเพื่อซื้อมันไป

ตอนนั้นเขายังรู้สึกเลยว่าฟ่านปิงเซียงใจถึงมาก ทั้งป๋า ทั้งแฟร์แบบสุดๆ

แน่นอนว่า อาจเป็นเพราะสรรพคุณทางยาของโสมบนดาวสมบัติทรงพลังกว่าโสมบนโลก จึงช่วยเพิ่มอายุขัยให้ผู้เฒ่าฟ่านได้นานกว่ายี่สิบปี

ราคาเลยพุ่งกระฉูดตามกลไกตลาด

และถ้าไม่มีโสมต้นแรกเปิดทางพิสูจน์ผลลัพธ์ โสมต้นต่อๆ มาก็คงขายไม่ได้ราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้

เมื่อคิดได้แบบนี้ จางทงจึงไม่ได้ติดใจอะไรอีก

การประมูลหลังจากนั้นยิ่งทวีความดุเดือดเลือดพล่าน

ต้นที่สองเคาะจบไปที่ 1,100 ล้านหยวน

ต้นที่สามจบไปที่ 1,150 ล้านหยวน

ต้นถัดๆ มาก็พุ่งไปถึง 1,280 ล้านหยวน

ต้นสุดท้ายถึงกับทะยานแตะ 1,500 ล้านหยวน

เบ็ดเสร็จแล้วจางทงกวาดเงินเข้ากระเป๋าไปเหนาะๆ กว่า 13,000 ล้านหยวน

"พวกเศรษฐีพวกนี้เป็นบ้าไปแล้วหรือไง"

ฟ่านปิงเซียงโมโหจนแทบกระอักเลือด สีหน้าดูแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

ครั้งนี้เธอเป็นตัวแทนตระกูลฟ่านมาประมูลโสม โดยเตรียมเงินมาถึง 500 ล้านหยวน

แต่ผลปรากฏว่าแม้แต่ต้นเดียวก็ยังคว้ามาไม่ได้

พอนึกถึงคราวก่อนที่เธอใช้เงินแค่ 200 ล้านหยวนซื้อโสมพันปีของจางทงมาได้ นี่มันได้กำไรมหาศาลชัดๆ

มิน่าล่ะ จางทงถึงดูไม่ชอบขี้หน้าฉันเอาเสียเลย

เห็นได้ชัดว่าเขารู้อยู่แก่ใจตั้งนานแล้วว่าขายขาดทุนยับเยิน

ที่ยอมขายให้ฉันแค่สองร้อยล้านหยวน คงทำเพื่อตัดรำคาญหรือตอบแทนบุญคุณเท่านั้น

"ของวิเศษระดับนี้ ตระกูลฟ่านของเธอได้ไปต้นหนึ่งในราคาถูกแค่สองร้อยล้านหยวนก็นับว่าโชคดีตายชักแล้ว ยังจะละโมบอยากได้เพิ่มในราคาถูกๆ อีกเหรอ ฝันกลางวันไปเถอะ"

อู่หน่าเหลือบมองฟ่านปิงเซียงแวบหนึ่ง

"พวกเราไม่ได้ของมันไม่ใช่เรื่องดีสักหน่อย เธอยังจะมีหน้ามาหัวเราะเยาะอีกเหรอ"

ฟ่านปิงเซียงตวัดสายตาค้อนขวับใส่อู่หน่าด้วยความหงุดหงิด

"ในเมื่อมีโสมพันปีโผล่มาเยอะขนาดนี้ พวกอายุแปดเก้าร้อยปีก็ต้องมีอีกเพียบ ฉันจะไปกังวลทำไม"

อู่หน่ายิ้มเยาะอย่างกวนประสาท "ขอแค่เธอยอมลดทิฐิ เลิกทำตัวเป็นคุณหนูสูงส่งแล้วไปขอร้องจางทง เดี๋ยวก็ได้สิ่งที่ต้องการเองนั่นแหละ"

"…"

ฟ่านปิงเซียงพูดไม่ออก จุกจนคอแข็ง

คราวก่อนเธอดันทำเรื่องพังไม่เป็นท่า!

ตระกูลฟ่านหมายตาจางทง อยากจะเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน

ตัวเธอเองก็แอบถูกใจจางทง อยากจะสานสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ถึงขั้นพร้อมเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์

แต่เธอก็อยากให้จางทงเป็นฝ่ายเปิดปากสารภาพรักก่อน เพื่อรักษาเกียรติและศักดิ์ศรีของตระกูลใหญ่เอาไว้

ใครจะไปคาดคิดว่าจางทงจะไม่ยอมแสดงท่าทีอะไรเลย แถมยังแกล้งตีมึนมาตลอด

ทำเหมือนมองไม่เห็นค่าของเธออย่างนั้นแหละ

ตอนนั้นเธอโมโหจนแทบคลั่ง

ถึงกับลั่นวาจาสาบานว่าจะไม่คุยกับเขาไปตลอดชีวิต

แม้คุณปู่จะบอกให้เธอเป็นฝ่ายรุกจีบเขาก่อนก็เถอะ

แต่เธอไม่มีวันยอมหรอก

ในหัวไม่เคยมีความคิดนี้เลยสักนิด

นี่ฉันจะต้องบากหน้าไปอ้อนวอนขอร้องเขาอีกงั้นเหรอ?

"วันนี้บอสของเราฟันเงินไป 29,000 ล้านหยวนแล้ว โคตรเทพ โคตรเจ๋งเลยว่ะ!"

บรรดาพนักงาน ไม่ว่าจะเป็นรปภ. แผนกต้อนรับ หรือผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินราคา ต่างตกตะลึง ดีใจ และตื่นเต้นกันยกใหญ่ รู้สึกภาคภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่ง

ได้เกาะขามหาเศรษฐีระดับเทพขนาดนี้ อนาคตจะไปตันได้ยังไง!

"เปย์สาวสวยสองคนคงไม่พอแล้วล่ะมั้ง ต้องจัดเพิ่มอีกสักฝูง ไม่งั้นเงินบานเบอะขนาดนี้จะไปผลาญยังไงหมดวะ"

อ้วนหลัวอินจัด มโนไปไกลพลางทำหน้าหื่นพึมพำกับตัวเอง

"ต่อไปคือการประมูลสมบัติชิ้นเอกประจำค่ำคืนนี้ ซึ่งจะพลิกจินตนาการและกรอบความคิดเดิมๆ ของทุกท่านอย่างสิ้นเชิง มันจะมอบแรงบันดาลใจอันไร้ขีดจำกัดให้แก่นักวิทยาศาสตร์ และอาจกลายเป็นชนวนจุดกระแสการปฏิวัติทางเทคโนโลยีครั้งที่ห้าเลยก็ว่าได้ค่ะ"

หลิวชิงซือป่าวร้องอย่างตื่นเต้น "สมบัติชิ้นนี้คืออะไรน่ะเหรอคะ? จริงๆ แล้วมันก็คือไข่มุกขนาดเท่าเมล็ดถั่วเม็ดหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ"

ฮวาชิงเซียงยิ้มพลางยกถาดขึ้นมา ด้านในมีมุกเม็ดเล็กๆ วางอยู่ สีขาวอมเหลือง หน้าตาดูบ้านๆ ธรรมดาสามัญ

"มุกกะเปี๊ยกแค่นี้เนี่ยนะของวิเศษ? ทำไมกูมองไม่ออกเลยสักนิดวะ"

ทุกคนต่างทำหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก

อู่หน่าเองก็ขมวดคิ้วมุ่น หรือว่ามุกเม็ดนี้จะเป็นอุปกรณ์ที่ทำให้คนบินได้จริงๆ?

บ้าน่า จะเป็นไปได้ยังไง?

"ของวิเศษชิ้นนี้มีชื่อว่า 'มุกเหินหาว' ตรงตามตัวอักษรเลยค่ะ มันสามารถทำให้มนุษย์บินได้!"

หลิวชิงซือยิ้มหวานแล้วกล่าวต่อ "เหตุการณ์มนุษย์บินเมื่อไม่นานมานี้ ที่มีคนเหาะขึ้นฟ้าไปช่วยคน ก็เป็นผลลัพธ์มาจากการใช้มุกเหินหาวเม็ดนี้นี่เองค่ะ"

"อะไรนะ!"

"มันจะเป็นไปได้ยังไงวะ!"

"…"

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างอ้าปากค้าง

มุกเม็ดจิ๋วแค่นั้น จะทำให้คนบินได้เนี่ยนะ?

หรือว่ามันจะเป็นของวิเศษในนิยายกำลังภายใน?

หรือเป็นเทคโนโลยีจากต่างดาวกันแน่?

"ทุกท่านคะ มุกเหินหาวไม่ใช่ของวิเศษ และไม่ได้มาจากต่างดาว ทั้งยังไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยี แต่เป็นสมบัติล้ำค่าที่ธรรมชาติสรรค์สร้างขึ้นมา ความจริงแล้วมันคือไข่มุกที่งัดออกมาจากหอยกาบตัวหนึ่งค่ะ ทว่ามันกลับบันดาลให้คนบินได้จริงๆ"

หลิวชิงซือชี้แจง

ผู้ฟังยิ่งตื่นตะลึงจนตาค้าง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

ในบรรดาไข่มุก ยังมีของพิลึกกึกกือแบบนี้อยู่อีกเรอะ?

พาคนบินได้เนี่ยนะ?

"ที่ค้นพบความลับของมุกเหินหาวได้ ก็เพราะหอยกาบตัวนั้นมีขนาดมหึมา สามารถบินขึ้นมาจากผิวน้ำเพื่อโฉบจับนกกินได้ พอผ่าเอาไข่มุกออกมา เห็นว่าหน้าตามันขี้เหร่ก็เลยเขวี้ยงทิ้งลงพื้น แต่ผลปรากฏว่ามีหมาตัวหนึ่งคาบไว้ในปาก แล้วหมาตัวนั้นก็ลอยละลิ่วบินขึ้นฟ้าไปเลยค่ะ"

หลิวชิงซือเล่าแจง

"อะไรนะ หอยบินเนี่ยนะ? หรือว่ามันจะเป็นปีศาจ เลยให้กำเนิดมุกเหินหาวสุดอัศจรรย์ขึ้นมา? แค่อมไว้ในปากก็บินได้เลยเหรอ? นี่มันจะพิสดารเกินไปแล้ว!"

ทุกคนต่างตื่นเต้นและใคร่รู้ถึงขีดสุด

คนพวกนี้ล้วนเป็นชนชั้นสูงที่ผ่านโลกมาโชกโชน เรื่องพิสดารพันลึกอะไรก็เคยเห็นมาหมดแล้ว แต่เรื่องหอยบินกับมุกเหินหาวนี่เพิ่งเคยได้ยินเป็นบุญหูครั้งแรกในชีวิตจริงๆ

"ขอลองสาธิตให้ดูสดๆ ตรงนี้เลยได้ไหม!"

มีมหาเศรษฐีคนหนึ่งตะโกนถามด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

"ใช่ๆ รีบทำให้ดูหน่อยเร็ว!"

คนอื่นๆ พากันส่งเสียงเชียร์สนับสนุนอย่างครึกโครม

"จัดให้ตามคำขอครับ"

จางทงเอามุกยัดใส่ในปลอกผ้าขนาดเล็ก ซึ่งเย็บติดกับเชือกเส้นหนึ่งแล้วคล้องคอไว้ "การใส่ปลอกผ้าคลุมไว้จะไม่ส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพการใช้งาน และการผูกเชือกไว้แบบนี้จะได้ไม่ต้องกลัวว่าจะเผลอกลืนลงคอ ไม่อย่างนั้นอาจจะลอยเคว้งหลุดออกไปนอกอวกาศได้เลยนะครับ กฎการบินมีอยู่สั้นๆ แค่นี้ครับ อ้าปากจะลดระดับ หุบปากจะลอยขึ้น โน้มตัวไปข้างหน้าจะพุ่งไปข้างหน้า เอนตัวไปข้างหลังจะบินถอยหลัง…"

"รีบบินเถอะน่า อย่ามัวแต่พล่ามให้เสียเวลา!"

ใครเขาจะมีกะจิตกะใจมาทนนั่งฟังจางทงบรรยายสรรพคุณกันเล่า

ทุกคนต่างกระหายอยากจะเห็นของจริงกันทั้งนั้น

กลัวก็แต่ว่าไอ้หนุ่มนี่จะราคาคุยเสียมากกว่า

"ดูเหมือนทุกคนจะใจร้อนกันน่าดู งั้นผมจะแสดงให้ดูเดี๋ยวนี้แหละ แต่พวกคุณช่วยเตรียมใจรับความตื่นตะลึงไว้ให้ดีด้วยล่ะ ระวังโรคหัวใจจะกำเริบเอานะครับ"

จางทงกล่าวน้ำเสียงจริงจัง

ช่วงที่ผ่านมา เขาแอบซุ่มฝึกฝนทักษะการเหาะเหินจนก้าวหน้าขึ้นอย่างก้าวกระโดด

รับรองได้เลยว่าจะต้องทำเอาทุกคนตะลึงจนตาค้างแน่นอน!