บทที่ 706 ศัตรูพบหน้า แค้นคั่งดั่งไฟสุม

จางทงถามด้วยความสงสัย "ตอนนั้นฉันรออยู่บนวิถีเซียนตั้งนานสองนานแต่กลับไม่เจอนาย ตกลงนายไปแดนเซียนตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่?"

"หัวใจมารพาฉันไปยังสถานที่ลี้ลับแห่งหนึ่งในเขตหมอกขาว พอคืนร่างได้ก็ได้รับวาสนาใหญ่หลวง"

เสินอีแสยะยิ้ม "ตอนนั้นเวลาผ่านไปตั้งครึ่งปีแล้ว ฉันถึงค่อยข้ามไปแดนเซียน ก็นับว่าโชคดีของแกที่ไม่ได้รอฉันต่อ ไม่อย่างนั้นแกคงต้องตายก่อนเวลาเป็นพันปีไปแล้ว… แกนี่มันเก่งจริงๆ ที่ล้างบางสำนักลึกลับในโลกมนุษย์จนพินาศ แถมยังกวาดสมบัติทั้งหมดของสำนักฉันไปจนเกลี้ยง ฉันว่าของพวกนั้นต้องอยู่กับแกแน่ๆ ยอมคายออกมาแต่โดยดีเถอะ ฉันจะได้สงเคราะห์ให้แกตายแบบไม่ทรมาน"