บทที่ 762 ฮ่าๆ นายหยั่งรู้ความว่างเปล่าเสียแล้ว!

“ฟิ้ว…”

เพลงกระบี่ดูเหมือนอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรง ทว่าจู่ๆ กลับกรีดผ่านห้วงมิติ

รอยแยกสีดำสนิทพลันผ่ากลางอากาศ พร้อมส่งเสียงหวีดหวิวชวนสยองขวัญ